18/5/18

Το προηγούμενο κορίτσι, J. P. Delaney


Αρκετά καλό βιβλίο... ή μάλλον όχι, πολύ καλό βιβλίο αλλά το τέλος του μου τα χάλασε όλα. Μου άρεσε πολύ η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο και από τα δύο κορίτσια και η σταδιακή εξέλιξη της ιστορίας. Μου άρεσαν και οι ανατροπές που είχε, δεν περίμενα καμιά τους. Εννοώ, φυσικά και περίμενα ότι κάτι δεν είναι όπως φαίνεται, αλλά μάλλον το αστυνομικό μου δαιμόνιο κοιμόταν όσο διάβαζα το βιβλίο και όλες ανεξαιρέτως οι ανατροπές κατάφεραν να με εκπλήξουν (σε σημείο αυτόματου τινάγματος φρυδιού προς τα μαλλιά).
Και σαν υπόθεση- κεντρικό θέμα είναι πρωτότυπο. Μέχρι πού θα θέλαμε να επιτρέψουμε στην τεχνολογία να επηρεάζει τη ζωή μας; Τι θα γινόταν αν μέναμε σε ένα σπίτι όπου όλα θα λειτουργούσαν μέσω αυτοματισμών; (σε άλλη χώρα, στην Ελλάδα ξέρουμε πολύ καλα: το πιο πιθανόν είναι με κάθε πτώση ή αύξηση της τάσης του ηλεκτρικού ρεύματος να μπλοκάρανε τα πάντα και να μην μπορούσε ούτε καν να μπεις στο σπίτι σου). Θα έμενες ποτέ σε ένα σπίτι όπου τα πάντα θα ελέγχονταν από κάποιον τρίτο; Και δεν θα είχες το δικαίωμα της προσωπικής ιδιοκτησίας- με ελάχιστες εξαιρέσεις; Ωραία η βασική ιδέα, ωραία και η πρόκληση που έθεσε στον εαυτό του ο συγγραφέας, ωραία και η ανάπτυξη του θέματος. Μπράβο του.
Όμως οι τελευταίες σελίδες δεν μου άρεσαν. Ένιωσα σαν να με δούλευε ο συγγραφέας καθ' όλη τη διάρκεια του βιβλίου, να μου παρουσίαζε μόνο μια πλευρά του χαρακτήρα πολλών εκ των πρωταγωνιστών του, να μου απέκρυπτε βασικά στοιχεία.
Τέλος πάντων,  όταν όλο το βιβλίο είναι καλό και μόνο το τέλος είναι..... ας το πω ανεπαρκές... το συστήνω. Είναι καλογραμμένο και διαβάζεται εύκολα.

Βαθμολογία: 7/10 (ναι, τόσο πολύ με ενόχλησε το τέλος). 

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Παρακαλώ, κάνε μια λίστα με οτιδήποτε θεωρείς βασικό στη ζωή σου.
Το ζητούμενο της αγγελίας φαίνεται παράξενο, ίσως και αδιάκριτο• και για τις δύο γυναίκες που θα απαντήσουν οι συνέπειες θα είναι ολέθριες.

ΕΜΑ

Προσπαθώντας να ξεπεράσει μια τραυματική διάρρηξη, η Έμα μετακομίζει στο διαμέρισμα στον Αριθμό Ένα της Οδού Φόλγκεϊτ, ένα πραγματικό αρχιτεκτονικό μοντέρνο αριστούργημα. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν κανόνες. Ο αινιγματικός αρχιτέκτονας που το σχεδίασε έχει τον απόλυτο έλεγχο: δεν επιτρέπονται βιβλία, διακοσμητικά μαξιλάρια, φωτογραφίες ή οποιοδήποτε προσωπικό αντικείμενο. Ο χώρος έχει στόχο να μεταμορφώσει τον ένοικο – και όντως το κάνει.

ΤΖΕΪΝ

Έπειτα από μια προσωπική τραγωδία, η Τζέιν χρειάζεται μια νέα αρχή. Όταν βρίσκει το διαμέρισμα στον Αριθμό Ένα της Οδού Φόλγκεϊτ, το ερωτεύεται ακαριαία – όπως και τον σαγηνευτικό δημιουργό του. Αφού μετακομίζει, η Τζέιν σύντομα μαθαίνει για τον πρόωρο χαμό της προηγούμενης ενοίκου, μιας κοπέλας παρόμοιας ηλικίας και εμφάνισης με την ίδια. Καθώς προσπαθεί να βρει την αλήθεια, άθελά της ακολουθεί τα ίδια μονοπάτια και βιώνει τις ίδιες εμπειρίες με το προηγούμενο κορίτσι.


Στα χνάρια του παγκόσμιου μπεστ σέλερ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ, ένα συγκλονιστικό ψυχολογικό θρίλερ για τη ζωή δύο γυναικών μέσα από ένα καλειδοσκόπιο διπροσωπίας, εξαπάτησης και θανάτου.

11/5/18

Τα βατράχια, Δημήτρης Σίμος


Μόλις έκλεισα το βιβλίο η πρώτη μου σκέψη ήταν: "Είναι ωραίο για Έλληνα". Και μετά αποφάσισα να μην το κρίνω ούτε ως "βιβλίο Έλληνα" (τι διαφορά έχουν σάμπως οι Έλληνες από τους υπόλοιπους, μια χαρά μπορούν να γράψουν), ούτε σαν πρώτο βιβλίο του συγγραφέα (επειδή ως αναγνώστρια δεν θα πρέπει να με ενδιαφέρει αν είναι το πρώτο ή το δέκατο πέμπτο βιβλίο του συγγραφέα, αλλά αποκλειστικά και μόνο το πόσο μου άρεσε ή τι δεν μου άρεσε). 
Οπότε, έχουμε και λέμε. 
Μου άρεσε η πλοκή. Δεν μάντεψα το δολοφόνο, συνήθως βέβαια δεν είναι για εμένα αυτό το ζητούμενο. Μου άρεσε και το ότι προσπαθεί να περάσει κάποια μηνύματα σχετικά με τον ρατσισμό σε διάφορες μορφές του, όλα δοσμένα με όμορφο τρόπο. Κατάφερε και χειρίστηκε τρεις διαφορετικές ιστορίες πολύ σωστά, δεν μου έμειναν απορίες για κάποια από αυτές και μου άρεσε και ο τρόπος που τις έδεσε μεταξύ τους. Επίσης το βρήκα εξαιρετικά καλογραμμένο, ευανάγνωστο και χωρίς να προσπαθεί να με μπερδέψει με άσκοπες περιγραφές ή εκτροπές της υπόθεσης. 
Δεν κατάφερε όμως να με συναρπάσει. Εννοώ, είχα μια περιέργεια για το ποιος είναι ο δολοφόνος και πώς θα καταφέρουν να τον ανακαλύψουν, όμως μέχρι εκεί. Δεν συμπάθησα κανέναν, δεν λυπήθηκα κανέναν και τελικά οι πρωταγωνιστές με άφησαν παγερά αδιάφορη, αλλά και πάλι αυτό δεν έχει τόση σημασία, μιλάμε για αστυνομικό και όχι για κοινωνικό μυθιστόρημα. 
Αυτά, ήταν αρκετά καλό, χαίρομαι που το διάβασα και σίγουρα έχει μέλλον μπροστά του ο συγγραφέας. 

Βαθμολογία: 7/10 

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου 

Χαλκίδα 2010
To ποτάμι φουσκώνει. Τα βατράχια ετοιμάζονται για το τραγούδι τους. Μια δεκατετράχρονη μαθήτρια ανασύρεται νεκρή από τα παγωμένα νερά του Ευβοϊκού. Η υπόθεση επαναφέρει τον αστυνόμο Χρήστο Καπετάνο στη δράση, κάνοντας τη σύλληψη του δολοφόνου να φαντάζει ως η μόνη ευκαιρία για τη λύτρωση.
Χρόνια θαμμένα μυστικά και απόκρυφες ιστορίες μιας μικρής κοινωνίας παραμένουν υπομονετικά στο σκοτάδι την ώρα της αποκάλυψης.

Αλιβέρι 1984
Δημήτρης και Αμαρυλλίς. Δυο αδέρφια χωρίς δεσμό αίματος να τους συνδέει. Ένας κήπος γεμάτος λάσπη. Η μετάβαση μιας οικογένειας από την ευημερία στη φτώχια. Πώς ένα ένοχο μυστικό θα χωρίσει αλλά και θα ενώσει τις ψυχές τους;
Δύο σκοτεινές ιστορίες, ένα αναπάντεχο τέλος.

Το βραβευμένο μυθιστόρημα του Δημήτρη Σίμου Τα Βατράχια είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς Σκοτεινά Νερά με ήρωα τον αστυνόμο Καπετάνο.

Το κορίτσι της πτήσης 5403, Michel Bussi


Αυτό μάλιστα. Τώρα ναι, να παραδεχτώ ότι ο Bussi είναι πολύ καλός συγγραφέας.
Δεν βρίσκω κάτι αρνητικό να πω για αυτό το βιβλίο, όλα του καλά είναι. Η υπόθεση είναι πρωτότυπη (δεν την περιγράφω, τα λέει όλα η περίληψη στο οπισθόφυλλο).  Οι χαρακτήρες περιγράφονται επαρκώς- δεν είναι όμως από τα βιβλία που με ενδιέφερε ο χαρακτήρας και η ψυχοσύνθεση των ηρώων. Η  εμφάνιση όσων μας ενδιέφερε πώς δείχνουν εμφανισιακά ήταν επαρκής (μην απορείς, φυσικά και σε νοιάζει η εμφάνιση του κοριτσιού που σώθηκε και των μελών των οικογενειών που τη διεκδικούν). Ήταν καλογραμμένο, ευανάγνωστο, δεν υπήρχε ούτε ένα σημείο που να με κουράσει. Ανατροπές δεν υπήρχαν τόσες πολλές, μόνο στο τέλος, και πάλι όμως υπήρχε προειδοποίηση από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου ότι θα υπάρξει μια μεγάλη ανατροπή στο τέλος.
Άρα τι ήταν αυτό που μου άρεσε τόσο;
Έλα ντε. Μπορεί να ήταν ο τρόπος που ήταν γραμμένο: από τη μια η πλοκή να εξελίσσεται σε χρόνο ενεστώτα μέσα από τα μάτια των βασικών πρωταγωνιστών (κυρίως του Μαρκ) και από την άλλη να εξηγούνται όλες οι λεπτομέρειες των 18 χρόνων έρευνας μέσα από το ημερολόγιο του ιδιωτικού ντετέκτιβ. Μου άρεσε πολύ η δομή του, ήταν πολύ στρωτή. Ίσως ήταν και η ιστορία, δεν ξέρω. Δεν έχει και τόση σημασία, αυτό που μετράει είναι ότι πραγματικά μου άρεσε, δεν μάντεψα το τέλος (δεν γινόταν κιόλας νομίζω) και γενικά το έκλεισα ευχαριστημένη.

Βαθμολογία: 9/10 (χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω τι είναι αυτό που με κάνει και δεν του βάζω 10/10)

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

ΕΠΕΖΗΣΕ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ… ΑΛΛΑ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ;

22 Δεκεμβρίου 1980
Το αεροπλάνο που εκτελεί την πτήση 5403 πέφτει στα γαλλοελβετικά σύνορα και τυλίγεται στις φλόγες. 168 από τους 169 επιβάτες σκοτώνονται ακαριαία. Σώζεται μόνο ένα κοριτσάκι τριών μηνών. Δύο οικογένειες το διεκδικούν, και δεν υπάρχει τρόπος να διαπιστωθεί η ταυτότητά του. Έτσι ξεκινάει μια διαμάχη που θα διαρκέσει σχεδόν δύο δεκαετίες.
Δεκαοχτώ χρόνια αργότερα, ο ιδιωτικός ντετέκτιβ που έχει αναλάβει την υπόθεση η οποία έχει κυριολεκτικά στοιχειώσει τη ζωή του αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Πρώτα όμως καταγράφει όλη του την έρευνα, ώστε να την παραδώσει στην άμεσα ενδιαφερόμενη: τη Λιζ-Ροζ ή την Εμιλί, αυτή την κοπέλα που κανένας δεν γνωρίζει ποια είναι και που όλοι αποκαλούν Λιβελούλα.
Καθώς κάθεται στο γραφείο του και ετοιμάζεται να τραβήξει τη σκανδάλη, ανακαλύπτει ένα στοιχείο που ανατρέπει τα πάντα. Δολοφονείται όμως πριν προλάβει να αποκαλύψει την πολυπόθητη αλήθεια...