13/11/17

Ασνήφ- Ξεριζωμένη από την Αρμενία στην Ελλάδα, του Όμηρου Μαυρίδη


Έχω μια τρομερή αδυναμία στα βιβλία ιστορικού περιεχομένου, ειδικά όταν αφορούν γεγονότα που δεν διδαχτήκαμε στο σχολείο- αν και θα έπρεπε. Οπότε, όταν βρίσκω βιβλίο που να αφορά τις καταστροφές (αν δεν το πεις γενοκτονία δεν ξέρω πώς θα το πεις) που υπέστησαν λαοί συνήθως ομόθρησκοι με εμάς από τη γείτονα χώρα  το παίρνω με κλειστά μάτια. Διακρίσεις δεν κάνω ανάμεσα σε Πόντιους ή Αρμένιους, η μόνη διάκριση είναι ότι θα δώσω προτεραιότητα σε βιβλίο που να αφορά την (άνευ πυροβολισμού) παράδοση της Ανατολικής Θράκης στους Τούρκους το 1922 - αν θες πες ότι είμαι τοπικίστρια. 
Λοιπόν, το εν λόγω βιβλίο αφορά τον ξεριζωμό και την επακόλουθη γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους. Η Ασνήφ γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της πορείας των Αρμενίων για μετεγκατάστασή τους σε νέο χώρο (κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας δηλαδή). Όλο το βιβλίο είναι κάτι σαν βιογραφία της Ασνήφ, περιγράφει τα βασικά στοιχεία της ζωής της αλλά και των υπόλοιπων μελών της οικογένειάς της, δίνοντας πολλές πληροφορίες για το ιστορικό πλαίσιο της εποχής και τους αγώνες των Αρμενίων, των Κούρδων και των Ελλήνων κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που έπνεε τα λοίσθια τότε. 
Όσον αφορά το ιστορικό κομμάτι το βιβλίο είναι υπέρ του δέοντος καλό. Το πρόβλημά μου είναι η απόδοση σε μυθιστόρημα. Βρήκα το λόγο των πρωταγωνιστών λίγο πομπώδη, χρησιμοποιούνταν εκφράσεις και σύνταξη που στην καθημερινή ζωή δεν τα πολυσυναντάμε. Κατανοώ ότι μέσω του διαλόγου ο συγγραφέας ήθελε να μας εντάξει στο χώρο και στο χρόνο αλλά θα προτιμούσα να δίνεται μέσα σε μια παράγραφο όλο το ιστορικό πλαίσιο και όποιες άλλες πληροφορίες ήθελε να μας δώσει και οι διάλογοι να είναι λίγο πιο ζωντανοί. Επίσης, δεν με επηρέασε συναισθηματικά καθόλου, δεν συγκινήθηκα στο ελάχιστο. 
Τέλος πάντων, όλα αυτά δεν είναι δυνατόν να ακυρώσουν την ποιότητα του βιβλίου ούτε και τις γνώσεις που μας δίνει. 

Βαθμολογία: δεν θα βάλω, δεν θέλω να βαθμολογήσω ένα βιβλίο "φόρο τιμής" στη ζωή μιας συμπολίτισσάς μου.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Με μυθιστορηματικό τρόπο περιγράφεται ολόκληρη η ζωή της Αρμένισας Ασνήφ, η οποία γεννήθηκε στην έρημο της Συρίας, στην περίοδο της γενοκτονίας των Αρμενίων, για να καταλήξει στην Αλεξανδρούπολη.Παράλληλα, αναπτύσσονται λεπτομερέστατα όλες οι περιπέτειες των μελών της οικογένειας της στην Τουρκία, στη Συρία, στον Λίβανο και στην Ελλάδα, στην προσπάθειά τους να επιζήσουν των τουρκικών διωγμών και να επιβιώσουν.
Το βιβλίο αποτελεί ένα είδος βιογραφικού μυθιστορήματος, με ηρωίδα ένα υπαρκτό πρόσωπο, μια γνωστή στην Αλεξανδρούπολη κυρία, η οποία απεβίωσε πριν από δύο χρόνια, και διηγήθηκε προφορικά όλη της τη ζωή στον συγγραφέα.

3/11/17

Οι γιοι της αράχνης, του Neil Gaiman


Αυτό το βιβλίο αποτέλεσε τη γνωριμία μου με τον Gaiman. Όπως καταλαβαίνετε όλοι όσοι έχετε διαβάσει τον συγγραφέα, η μόνη απορία που μου έμεινε από τη στιγμή που έκλεισα το βιβλίο είναι "Γιατί εγώ δεν τον ήξερα αυτόν; Πώς μου διέφυγε;"
Γενικά μου αρέσουν τα βιβλία φαντασίας. Δεν μου αρέσουν τα βιβλία που είναι γραμμένα σαν παραμύθια και απευθύνονται σε ενήλικες. Το συγκεκριμένο είναι ένα βιβλίο φαντασίας με στοιχεία παραμυθιού για ενηλίκους, αλλά μου άρεσε!! 
Υπάρχει μέσα ο κόσμος των Θεών, χωρίς όμως να υπάρχουν κουραστικές περιγραφές και αναλύσεις. Υπάρχουν φαντάσματα, χωρίς όμως να με ξενίσει η ύπαρξή τους και η όποια ανάμειξή τους στην πλοκή. Ζώα ανθρωπόμορφα που μιλάνε, αράχνες που δημιουργούνται από το πουθενά και έχουν και νοημοσύνη, άνθρωποι κακοί, άνθρωποι πλακατζήδες, τα πάντα υπάρχουν δεμένα σε μια ιστορία- παραμύθι με γρήγορη πλοκή, ευφάνταστη ιστορία και γέλιο. Υπήρχαν στιγμές που χαχάνιζα δυνατά, κυρίως σε κάποιους διαλόγους και αυτό είναι σπάνιο σε βιβλία. 
Το συστήνω φυσικά, είναι ανάλαφρο, μικρό, ευχάριστο και διαβάζεται γρήγορα.

Βαθμολογία: 8/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 


"O Θεός είναι νεκρός. Να σας συστήσουμε τους γιους του."
Ο Χοντρο-Τσάρλι Νάνσι είναι ένας απολύτως συνηθισμένος άνθρωπος. Έτσι νομίζει τουλάχιστον. Γιατί σύντομα όλα τα δεδομένα στη ζωή του θα ανατραπούν με τον πιο δραματικό τρόπο. Και ο Χοντρο-Τσάρλι Νάνσι θα βρεθεί να νοσταλγεί τις μέρες που ήταν ένας απολύτως συνηθισμένος άνθρωπος...
Μη γελάς - δεν είναι αστείο. Εσύ τι θα 'κανες αν εμφανιζόταν ξαφνικά στη ζωή σου ο αδελφός που δεν ήξερες καν ότι είχες και σου έκλεβε τη μνηστή σου και το σπίτι σου; Τι θα 'κανες αν σε καταζητούσε η αστυνομία για ένα έγκλημα που δεν διέπραξες;
Τι θα 'κανες αν μάθαινες ότι ο μακαρίτης ο πατέρας σου ήταν ο κατεργάρης θεός Ανάνσι,
ο θεός-αράχνη;
Κι ότι οι υπόλοιποι θεοί σε κυνηγούν για να πάρουν εκδίκηση για τις κακόγουστες φάρσες που τους είχε σκαρώσει;

Ο Νeil Gaiman επιστρέφει στον κόσμο του πολυβραβευμένου "Ο Πόλεμος των Θεών" και μας δίνει ένα μυθιστόρημα εκπληκτικής πρωτοτυπίας, στο οποίο ο τρόμος, η μυθολογία και το μαύρο χιούμορ αποτελούν τα συστατικά ενός πραγματικά εθιστικού λογοτεχνικού χαρμανιού.

27/10/17

Ο μυστικός λόγος, του Τομ Ρομπ Σμιθ


Όταν το πήρα δεν ήξερα ότι ήταν συνέχεια από το "Παιδί 44", αλλιώς ίσως φρόντιζα να προμηθευτώ εκείνο πρώτα. Πάντως δεν είχα πρόβλημα να το διαβάσω, φαίνεται πως είναι αυτοτελή τα βιβλία, το καθένα μια ιστορία.
Γενικά, όποια βιβλία αναφέρονται στην ιστορία χωρών που ανήκαν στο λεγόμενο "Ανατολικό μπλοκ" και είχαν κλειστά τα σύνορά τους για τους πολίτες των υπόλοιπων κρατών, μου ασκούν μια γοητεία. Έτσι και αυτό, έχει αναφορές στη ζωή των πολιτών της Σοβιετικής Ένωσης λίγα χρόνια μετά το θάνατο του Στάλιν. Ο Λέο, πρώην αξιωματικός της Υπηρεσίας που ήταν υπεύθυνη να κάνει συλλήψεις των "αντιφρονούντων" με το Σταλινικό καθεστώς, τώρα ανήκει στο τμήμα ανθρωποκτονιών. Μέχρι που κάποια στιγμή αναγκάζεται να έρθει αντιμέτωπος με το παρελθόν του και να αντιμετωπίσει ανθρώπους που είχε στείλει στην εξορία (στα γκούλαγκ) προκειμένου να αντιμετωπίσει τις απαιτήσεις της Φράιρα, μιας γυναίκας την οικογένεια της οποίας είχε καταστρέψει στο παρελθόν. 
Χωρίζω αυθαίρετα το βιβλίο σε τρία τμήματα και εξηγώ: 
Στο πρώτο τμήμα, περίπου τις πρώτες 100- 120 σελίδες, η πλοκή είναι αργή. Αν εξαιρέσω τα πρώτα κεφάλαια που υπάρχει έντονη δράση αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω τη σύνδεση μεταξύ τους ή με τα ακόλουθα κεφάλαια, είναι λίγο βαρετό. Μέχρι την εμφάνιση της Φράιρα.
Το δεύτερο τμήμα είναι πάρα πολύ ωραίο. Καθαρόαιμη περιπέτεια, με γρήγορη πλοκή, εξελίξεις που πολλές φορές με άφησαν με ανοιχτό στόμα και αναγκαζόμουν να ξαναδιαβάσω την πρόταση για να βεβαιωθώ ότι διάβασα σωστά. Εξιστορεί τις συνθήκες μεταφοράς των εξόριστων στα γκούλαγκ και τη ζωή τους εκεί, εντάσσοντας στην ιστορία και τον Λέο που ως πρώην μέλος της Υπηρεσίας Κρατικής Ασφαλείας αναγκάζεται να έρθει αντιμέτωπος με την οργή και το μίσος των ανθρώπων που ο ίδιος είχε στείλει στην εξορία. Είναι ξεκάθαρα το καλύτερο και πιο δυνατό μέρος του βιβλίου. 
Τρίτο τμήμα: από τη στιγμή που επιστρέφει στην Μόσχα και συναντά ξανά τη Φράιρα. Δεν μου άρεσε. Η πλοκή ήταν σωστά ενταγμένη στο ιστορικό πλαίσιο, με αληθοφάνεια, αλλά δεν με κάλυψε η αιτιολόγηση των πράξεων των πρωταγωνιστών. Ιδιαίτερα η συμπεριφορά της Φράιρα με ξένισε αρκετά. 
Σε γενικές γραμμές μου άρεσε το βιβλίο, ή μάλλον σωστότερα ο τρόπος γραφής του Smith, και θα ήθελα να διαβάσω και τα άλλα δύο βιβλία του. 

Βαθμολογία: 7/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 
Σοβιετική 'Ένωση, 1956. Μετά τον θάνατο του Στάλιν, ένα βίαιο καθεστώς αρχίζει να καταρρέει. Πίσω του αφήνει μια κοινωνία όπου οι αστυνομικοί είναι οι εγκληματίες και οι εγκληματίες αθώοι. Ο διάδοχος του Στάλιν, Χρουστσόφ, υπόσχεται μεταρρυθμίσεις. Εξακολουθούν όμως να υφίστανται ενεργές δυνάμεις που δεν μπορούν ούτε να συγχωρήσουν ούτε να ξεχάσουν το παρελθόν. Ο Λέο Ντεμίντοφ -πρώην αξιωματικός της MGB, της υπηρεσίας Κρατικής Ασφάλειας- βιώνει τη δική του κόλαση. Τα δύο κορίτσια που υιοθέτησε με τη γυναίκα του, Ραΐσα, δεν τον έχουν συγχωρήσει ακόμη για τη συμμετοχή του στην άγρια δολοφονία των γονιών τους. Και δεν είναι οι μόνες. Ο Λέο, η Ραΐσα, και η οικογένεια τους διατρέχουν θανάσιμο κίνδυνο από ένα πρόσωπο που μισεί τον Λέο. Ένα πρόσωπο που έχει μεταμορφωθεί στην υπεράνω πάσης υποψίας απόλυτη μορφή εκδικητή. Ο απεγνωσμένος αγώνας του Λέο να σώσει την οικογένεια του θα τον παρασύρει από τα άγρια σιβηρικά γκουλάγκ στα βάθη του εγκληματικού υπόκοσμου, και από εκεί στην καρδιά της ουγγρικής εξέγερσης - και στα έγκατα μιας κόλασης όπου η λύτρωση είναι εύθραυστη σαν το γυαλί.